չեմ հիշում, թե ինչպես երջանիկ լինել

ես նախանձում եմ: Ես նախանձում եմ ձեզանից, ով այնքան ուրախ և ծիծաղելի թվաց, կարծես ինչ-որ բան իսկապես ձեզ ուրախություն է բերում: ես իսկապես նախանձում եմ ձեզ, ով գիտի, թե ինչ եք անում և ինչ նպատակով: ես ուզում էի լինել դու, ով դիմանում է ցանկացած դժվարության և դեռ կարողացել է զարմանալի բաներ անել միայն այն բանի համար, որ քեզ դուր եկավ: ես ուզում էի լինել դու, ով քո կյանքն ապրել է իր առավելագույն հզորությամբ:

Ես զգում եմ, որ անընդհատ ստում եմ ինքս ինձ: Ես պարզապես ասում էի ինքս ինձ, որ ես պետք է շատ բաներ անեմ, որպեսզի դրանք լրացնեմ: բայց ես ինքս ինձ չհարցրեցի, թե ինչ կստանամ առաջադրանքը կատարելիս: միգուցե կարծես միշտ զբաղված եմ և միանգամից մի քանի բան եմ անում, բայց գաղափար չունեմ, թե ինչու եմ ինձ զբաղված պահում: Ես սկզբունք ունեմ, ես միշտ պետք է ունենամ ինչ-որ բան, կամ այլապես կփլուզվի, իսկապես կսպանեմ ինձ:

Ես գիտեմ, թե ինչպես ժպտալ, ինչպես ծիծաղել, ինչպես թեթևացած զգալ: բայց ինչպե՞ս եք «ուրախ» անում: ասես ինձ համար ոչ մի տեղ չի մնացել զգալ համարյա ամեն ինչ: ես կարող էի զգալ զայրույթ և հոգնածություն, բայց երբ կլինի անիվը պտտվել: այլևս չեմ ուզում այստեղ լինել:

ինչու պետք է կենդանի լինենք: դրա նպատակը պետք է լինի: Ես կասկածում եմ, որ Աստված իսկապես մեզ տվել է ոչնչից հոգի ունենալու այս արտոնությունը: մենք իսկապես պետք է ինչ-որ բան անենք ՝ ընկճված լինելով դժոխքի նման վայրում:

Ես չգիտեմ, թե ինչու ես երբեք չեմ դավաճանել որևէ մեկի հետ, չնայած գիտեմ, որ կարող եմ հույս դնել դրանց վրա: բայց դա պարզապես դժվար է անել:

Ես իսկապես չգիտեմ, թե ինչու եմ դեռ կենդանի:

եթե ինչ-որ մեկը հարցրեց ինձ, «ո՞րն է քո երազանքը»: Ես լրջորեն կպատասխանեի. «նորից ինչ-որ բան զգալ»:

բացի հիմա տեղի ունեցած համաճարակի դեպքից, ես ուրախ եմ, որ մեզ ինքնուրույն տարածք է հատկացվել: խնդրում եմ ապահով եղեք: